مبارز راه روشنایی
متشکرم به دلیل اینکه از مطالب وبلاگ بدون اجازه از نویسنده استفاده نکردید.
مبارز راه روشنایی
متشکرم به دلیل اینکه از مطالب وبلاگ بدون اجازه از نویسنده استفاده نکردید.ملکوت
در بطن هستی
عبور روحی بزرگ و نورانی میدرخشد........
حضورش،نبض گرم احساس است...
قلبت را به تعظیم ،به تپش میخواند
قلبی آکنده از حس لطیف ویرانی
همچون کوه، ریزش جانت را میشنوی
چشمانت، همدم صبور تنهاییت،خواهد شد...
اشک از چشمه ی زلال خلوص، جاری می شود
آندم که عدمت را، عاشقانه می پذیری
نسیم
نیاز به قلم استاد نستوه جهان بین
گم واژه ای مرا به خود می خواند!
در زیر بار سنگین پیامش شانه خم می کنم، شاید بهتر بشنوم.
که خواهی بود در گذر زندگی؟
در کدام سرزمین به امید زندگی بهتر گوهرت را گم کردی؟
باید بازگردم و خود را دوباره بیابم یا باید بروم شاید پیدا شوم؟
نیاز
((نیاز))
دل واژه روح
بر وجودت، طنین انداز است...
بار هستی
بر شانه های روح سایه افکنده....
به راستی....
(که) خواهیم بود در پس عبور سهمگین زندگی؟؟؟
ما در آفاق چه کهکشانی، در پی خود میگردیم؟
در پی فراموشی چه گنجی....
محکوم به حرکت،به ماندن،به رفتنیم؟
مهاجران بی سرزمینیم.....
(نسیم)
تائو
خود را به طور کامل ابراز کنید
سپس آرام و خاموش باقی بمانید
همانند نیروی های طبیعی.
هنگامی که باد می وزد، فقط باد می وزد.
هنگامی که باران می بارد، فقط باران می بارد.
هنگامی که ابرها کنار می روند، خورشید می تابد.
اگر خود را روی تائو باز کنید، با تائو یکی می شوید
و آن در وجودتان جای می گیرد.
اگر خود را به روی بصیرت باز کنید
با بصیرت یکی می شوید و آن در وجودتان جاری می شود.
اگر خود را به روی شکست باز کنید
با شکست یکی می شوید و آن را می پذیرید.
خود را به روی تائو باز کنید
سپس به عکس العمل های طبیعی خود اعتماد کنید
و هر چیز در جای خود قرار می گیرد.
(تائو ت چینگ)
تائو
فکر کردن را متوقف کن و مشکلاتت پایان می یابد.
چه تفاوتی میان بله و نه وجود دارد؟
چه تفاوتی میان شکست و پیروزی وجود دارد؟
آیا تو هم باید آن چه دیگران مهم می دانند، مهم بدانی؟
و آن چه آنها دوست ندارند، دوست نداشته باشی؟
چه مسخره!!!!!!!!!!!
دیگران بسیار هیجان زده اند،گوی در حال رژه رفتن اند.
فقط من اهمیتی نمی دهم، فقط من نظری ندارم.
همانند نوزادی که هنوز حتی نمی تواند لبخند بزند.
دیگران آن چه نیاز دارند را مالک اند،
فقط من هستم که چیزی ندارم،فقط من هستم که آواره ام.
همانند کسی که خانه ای ندارد.
من به یک احمق می مانم که ذهنش به تمامی خالی است.
دیگران می درخشند،فقط من نوری ندارم.
دیگران باهوشند،فقط من گنگ هستم.
دیگران هدفی دارند،فقط من نمی دانم.
من همانند موجی در اقیانوس سرگردانم،
ودر بی هدفی به باد می مانم.
من با مردم عادی تفاوت دارم،
من از سینه ی مادر بزرگ شیر می نوشم....
((برگرفته از کتاب تائو ت چینگ،برگردان فرشید قهرمانی، نشر مثلث،چاپ نهم 1389))